Ter illustratie bij het stuk over imagebuilding wilde ik een foto over een bedrijf dat heel veel aandacht besteed aan zijn imago en niet aan het product zelf in de reclame. Kledingmerken zijn hier erg goed in, neem de reclames van Diesel. Het ene seizoen verzinnen ze een soort speeltuin, het andere seizoen nemen ze een foto van actievoerders voor de campagne.
Een ander goed voorbeeld is Playstation. De reclame-uitingen van Playstation zijn zeer vaag en onbegrijpelijk. Zo hebben ze een tijdje de slogan 'the third place' gevoerd, ten eerste heel moeilijk te verstaan en ten tweede heb ik niemand kunnen vinden die daar de achterliggende gedachte van weet.
In stijl met de vage beelden van Playstation heb ik deze foto gemaakt. De twee jongens van dichtbij gefotografeerd en hun pupillen veranderd in de knopjes van het bedieningspaneel van Playstation. Met als gedachte dat je er 'vierkante' of ander vormige ogen van krijgt.
Tijdens de fotoshoot was de ketting iets te strak om de nekken gedaan waardoor bij verplaatsing de jongens bijna gewurgd werden.
En dit is de laatste pagina; Amen!
Intro van het boek:
De hedendaagse maatschappij heeft een enorm hoge door loopsnelheid. Ideeën, producten en diens ten volgen elkaar in een moordend tempo op en de wereld wordt kleiner door de nieuws te informatietechnologieën. De ontwerp- en reclamewereld gaat hier hard in mee en weet telkens weer een sense of urgency te creëren bij de consument om vooral dat product af te nemen. Daarbij ligt de nadruk steeds meer op het imago in plaat s van product kwaliteit en innovatie. De uitersten van de normen en waarden, geworteld in de maatschappij, worden hier opgezocht en onethisch gedrag wordt hier niet geschuwd. Met enorme budget ten beïnvloeden de aanbieders in sterke mate het koopgedrag van de afnemers waarbij de reclame, vergelijkbaar met een religie, wordt gesetteld in de geesten van de argeloze aardbewoner.
Zijn wij ons allen echter bewust van de aanwezigheid van deze
reclamegod?
Ontwerpers verzinnen steeds nieuwe dingen. Spijkerbroeken worden al jaren gestonewashed, maar de laatste trend is een spijkerbroek met gaten. En deze versleten spijkerbroeken zijn niet goedkoop. Voor zo'n kapotte broek betaal je al gauw 200 euro.
Aanbiedingen worden steeds gekker, zo zag ik laatst dat je een 125cc motor krijgt bij het aanschaffen van een telefoonabonnement. Hetgeen je gratis krijgt heeft een grotere waarde dan hetgeen je koopt. En maar hopen dat de consument de rest van zijn leven merktrouw blijft. Hoever moet je gaan om een consument over de streep te halen?
Het belangrijkste is de experience... smell, taste, sight, sound, touch. Het product is ondergeschikt aan de ervaring. De consument moet actief en emotioneel betrokken zijn en waarde en betekenis toekennen aan de gewaarwording. De belevenis economy versterkt het belang van een corporate identity, de businessbijbel van de bedrijfsreligie welke de consument legitimeert fors te betalen voor deze ervaring.
Het imago van de onderneming is hier onlosmakelijk mee verbonden. Door de nadruk te leggen op het imago in plaats van het product, worden de beperkingen van het gebruik te medium verdoezeld. Het is immers nog steeds niet mogelijk om een parfum te ruiken of de schokdempers van de auto te voelen via de TV. De vraag is natuurlijk waar het imago ophoudt en het product ooit begint.
Ontwerpers maken dingen mooier dan ze zijn. De valentijnskaart die ik vorig jaar van mijn vriend kreeg, is hier een mooi voorbeeld van. We hadden toen pas twee weken verkering en mijn eerste reactie was 'getsie, wat klef'. Totdat ik de tekst las en verschrikkelijk heb gelachen.
